Lekarka zabiła 93-latka na pasach. Krwi nie zbadano, telefonu nie sprawdzono, auta nie zabezpieczono

93-letni Stanisław przechodził przez przejście dla pieszych w Szczecinie, gdy z pasów zmiótł go Mercedes prowadzony przez kobietę. Za kierownicą siedziała Aurelia J., lekarka. Za spowodowanie śmiertelnego wypadku sąd skazał ją na rok więzienia w zawieszeniu. W śledztwie nie zabezpieczono krwi kierującej, samochodu i nie zabezpieczono jej telefonu, choć jeden ze świadków twierdził, iż widział jak tuż po wypadku przez niego rozmawiała

Wtorek, 10 marca 2026 r., około godz. 15.50. Popołudniowy dzień, słońce, sucha jezdnia. Ulicą Chopina w Szczecinie jedzie mercedes GLB 200. Za kierownicą siedzi 58-letnia Aurelia J. Na wysokości Osiedla Skarbówek bramą ogródków działkowych wychodzi 93-letni pan Stanisław. Ciągnie wózek na zakupy i idzie na przystanek autobusowy po drugiej stronie ulicy. – Tata był w białej czapce. Zawsze nosił białą czapkę, bo mówił, że go lepiej widać. Wszedł sobie, spojrzał w lewo, w prawo, w lewo i sobie tuptał. Gdy był w połowie pasów, został zmieciony z powierzchni ziemi – opowiada brd24.pl pani Lidia, córka Stanisława.

Uderzenie okazało się śmiertelne. Stanisław zmarł tego samego dnia o godz. 17.53 na szpitalnym oddziale ratunkowym. Biegli ustalili, że przyczyną śmierci były rozległe obrażenia miednicy.

Prokuratura Rejonowa Szczecin-Zachód powierzyła prowadzenie śledztwa w całości policjantom z komisariatu Szczecin-Pogodno.

Redakcja brd24.pl sprawdziła, że śledztwo poprowadzono w zaskakujący sposób – nie zabezpieczono w nim wielu dowodów, które mogły mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sądzie.

Świadkowie: nie hamowała

Pan Stanisław szedł z prawej strony na lewą. Według ustaleń policji uderzył go lewy przód mercedesa. Zanim doszło do potrącenia, przeszedł więc przed autem niemal cały pas ruchu.

Aurelia J. przyznała się do winy. Podkreślała, że trasę dobrze zna. „Tą drogą którą jechałam jeżdżę często i wiedziałam że w tym miejscu jest przejście dla pieszych, bo są tam działki” – mówiła. Tego, co się stało, wytłumaczyć nie umiała. „To były ułamki sekund i ja nie wiem dlaczego tego pana nie zauważyłam wcześniej” – wyjaśniała w prokuraturze. Twierdziła też, że hamować zaczęła jeszcze przed zderzeniem. „Tak mi się wydaje” – dodała.

Świadkowie nie widzieli jednak nawet próby hamowania.

„Starszy pan kiedy doszedł do przejścia dla pieszych, stanął przed nimi chcąc upewnić się, że może bezpiecznie wejść. Rozejrzał się najpierw w lewą stronę, następnie w prawą i wszedł na przejście” – relacjonowała J.Z., kobieta, która szła piechotą za seniorem – „Dla swojego bezpieczeństwa nie weszłam na przejście mimo że starszy pan już się na nim znajdował. Znajdował się już na 3, 4 żeberku przejścia dla pieszych, na środku pasów. Następnie pojazd uderzył swoim lewym bokiem, w bok starszego pana” – opisała. I dodała: „Jestem pewna, że pojazd przed uderzeniem nie podjął próby hamowania” – podkreśliła.

W śledztwie zeznawała też kierująca samochodem, który jechał za Mercedesem Aurelii J „Zobaczyłam, że pojazd przede mną znajdujący się prawie przed pasami nie podejmuje próby hamowania i uderza w tego starszego pana, który znajdował się na przejściu, w praktycznie środkowej jego części na tym pasie. […] Wyglądało to z mojej perspektywy tak, jakby kierujący pojazdem nie widział tych pieszych” – powiedziała.

Prokurator zawiadomiony o wypadku po sześciu godzinach

W tej sprawie śledztwo prowadzono w sposób, który rzadko spotykany jest przy wypadkach drogowych, zwłaszcza śmiertelnych.

Po pierwsze, prokurator o samej śmierci na drodze dowiedział się bardzo późno. Samo uderzenie w pieszego miało miejsce około godziny 15.50, a prokurator dowiedział się o nim dopiero późnym wieczorem.

„Prokurator dyżurny został powiadomiony o zdarzeniu w dniu 10 marca 2026 r. o godzinie 21.50. Oględziny miejsca zdarzenia i pojazdu zostały przeprowadzone w godzinach od 16.40 do 17.00, co wynika z treści protokołu oględzin, zatem zanim powiadomiono prokuratora o zdarzeniu” – przyznaje brd24.pl prok. Julia Szozda, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Szczecinie.

Nie wiadomo, dlaczego policjanci drogówki nie zawiadomili śledczych wcześniej. W notatce napisali, że powiadomili dyżurnego komisariatu „o poważnym stanie zdrowia poszkodowanego przewiezionego w trybie pilnym do szpitala”. Poszkodowany zmarł tam niecałe dwie godziny później.

Samochód bez oględzin, biegłego od rekonstrukcji wypadków nie powołano

– Nie było żadnego biegłego, nikt auta nie oglądał, krwi pani nie pobrano… – żali się brd24.pl córka zmarłego, pani Lidia.

I rzeczywiście, jak sprawdził brd24.pl, w protokole oględzin pojazdu przy pozycji „Pojazd zabezpieczono” zakreślono „NIE”. Mercedesa z 2023 r. po śmiertelnym wypadku nie zbadał żaden biegły. Przy układach ABS, ASR i stabilizacji toru jazdy zaznaczono „brak możliwości ustalenia”. W tak istotnej sprawie, nie sprawdzono więc nawet, czy samochód był sprawny. I dlaczego kierująca nie reagowała, choć ten model Mercedesa miał system prekolizyjny.

„Nie pamiętam czy w samochodzie włączył się system ABS. Nie pamiętam czy w samochodzie włączył się system ostrzegania o przeszkodzie na drodze z przodu” – wyjaśniała sama Aurelia J.

Nikt nie ustalił też prędkości, przy której kierująca doprowadziła do śmiertelnego wypadku. Lekarka twierdziła, że jechała 40–50 km/h. Świadek oceniała, że samochód poruszał się szybciej. „Moim zdaniem pojazd przede mną jechał nie mniej niż 50 km/h” – zeznała M.J.

W sprawie nie powołano nawet biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków, nikt więc nigdy nie określił, z jaką rzeczywiście prędkością do pasów dojechała lekarka. Prokuratura twierdzi, że biegłego po prostu nie trzeba było powoływać.

„Z uwagi na zebrany w sprawie materiał dowodowy nie było podstaw do powołania biegłego z zakresu badania i rekonstrukcji wypadków drogowych. Sprawstwo sprawczyni było oczywiste i nie wymagało wiadomości specjalnych biegłego, aby wykazać winę” – twierdzi prokurator Szozda.

Tak samo prokuratura tłumaczy to, że nie zabezpieczono samochodu do badań. „Nie było podstaw do zabezpieczenia pojazdu uczestniczącego w wypadku drogowym, a na miejscu zdarzenia przeprowadzono oględziny pojazdu, ponieważ okoliczności wypadku były oczywiste” – przekonuje prok. Szozda.

Pomiar trzeźwości bez wydruku. Krwi nie pobrano

Kierującą zbadano alkomatem o godzinie 16.11. Wynik: 0,00. Rubrykę protokołu, w której wpisuje się nazwę, model i numer fabryczny urządzenia, policjanci pozostawili pustą. W miejscu przeznaczonym na wydruk ktoś dopisał: „brak możliwości wydruku”. Na tym badanie stanu kierującej się skończyło.

Tymczasem świadek jadąca za mercedesem zwróciła uwagę na dziwny sposób jazdy Mercedesa przed wypadkiem. „Pojazd przede mną, całą drogę jechał nie do końca płynnie, hamował, przyspieszał, jechał niepewnie” – zeznała M.J.

Takie zachowanie kierującej rodziło pytanie, czy nie była pod wpływem leków lub innych substancji. Nikt tego nie sprawdził. – Nie pobrano jej krwi. Co jest dla mnie ewenementem, bo ja do końca ubiegłego wieku sama jako lekarz jeździłam do wypadków – denerwuje się pani Lidia.

Prokuratura i w tym przypadku nie widzi żadnego problemu. „Kierująca pojazdem została zbadana alkomatem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Wynik był negatywny, a zachowanie kierującej nie wskazywało, że badanie to jest niewiarygodne lub że kierująca znajdowała się pod wpływem środków odurzających czy leków” – czytamy w odpowiedzi Prokuratury Okręgowej w Szczecinie.

Skończono na przyjęciu oświadczenia Aurelii J. „Tego dnia nie przyjęłam żadnych leków które mogłyby wpłynąć na moją koncentrację. Przyjęłam w pracy pyralginę” – wyjaśniała.

– Kiedy spotkałam się z tą osobą i rozmawiałyśmy między rozprawami, poruszyłam tę kwestię – relacjonuje pani Lidia. – Mówię: wie pani… nie pobrali pani krwi, nie sprawdzili na leki. I ona wtedy aż podskoczyła, jakby ją z katapulty wystrzelili. Na żadne z pytań nie zareagowała tak, jak na to pytanie o leki – zauważa.

Nie sprawdzono telefonu, nie sprawdzono billingów

Według świadków, po wypadku Aurelia J. miała rozmawiać przez telefon. „Widziałam, że miała w ręku telefon. Nie jestem w stanie powiedzieć, w którym momencie już miała ten telefon. Pierwsze co widziałam, to rozmowę tej kierującej przez telefon” – zeznała M.J. Druga z kobiet również zapamiętała, że kierująca podeszła do seniora „i wyciągnęła telefon”.

Aurelia J. zaprzeczała. „Bezpośrednio po zdarzeniu nie dzwoniłam do nikogo” – wyjaśniała. Zapewniała też, że w czasie jazdy telefonu nie używała. „Uważałam na drogę, nie rozmawiałam przez telefon. Niczym innym poza kierowaniem nie zajmowałam się” – mówiła potem prokuratorowi.

Pani Lidia twierdzi jednak, że podczas spotkania z rodziną sprawczyni jej mąż miał potwierdzić, iż po wypadku Aurelia J. telefonowała do niego. – Pierwsze, co zrobiła, to zadzwoniła do męża, który przyjechał na miejsce – mówi brd24.pl pani Lidia.

Tego wątku w prokuraturze nikt nawet nie zamierzał sprawdzać. „W sprawie nie występowano o dane telekomunikacyjne, wobec braku dowodów wskazujących na to, że oskarżona przed zdarzeniem rozmawiała przez telefon” – twierdzi w odpowiedzi dla brd24.pl prokuratura.

– Odrzucono też nasz wniosek o billing oskarżonej – dodaje córka zmarłego.

Dwie kobiety spisane, reszta bez przesłuchania

„Na miejscu nie ustaliłem innych świadków zdarzenia” – zeznał w tej sparwie policjant z drogówki Piotr A.

Tymczasem z zeznań obu kobiet, świadków wypadku, wynika, że blisko miejsca wypadku znajdowali się wówczas jeszcze inni ludzie. Kobieta w wieku 30–40 lat, która szła do przejścia. Mężczyzna z samochodu jadącego za Oplem, który pierwszy podszedł do rannego. Młody chłopak wychodzący z bramy działek. Kierowcy z przeciwnego kierunku. Ktoś, kto zadzwonił po pogotowie. Nikogo z nich nie przesłuchano. – Policja spisała tylko dwóch świadków – dziwi się pani Lidia.

Znajomi rodziny sami opublikowali w Internecie apel do świadków. Zgłosiły się do nich osoby, które tam były. Według pani Lidii część była gotowa zeznawać, ale śledczy nie chcieli ich słuchać. Prokuratura przedstawia to inaczej. „W sprawie przesłuchano dwóch bezpośrednich świadków zdarzenia, a strony nie wnioskowały o przesłuchanie innych świadków” – odpisała brd24.pl prok. Szozda.

W śledztwie nie wyjaśniono też sprzeczności dotyczących tego, co działo się po uderzeniu samochodem w pieszego. Aurelia J. twierdziła, że ratowała poszkodowanego. „Sprawdziłam czy pan oddycha, wyczułam tętno. Ja wyjęłam temu panu protezę i razem z tym panem który był, przewróciliśmy go do pozycji bocznej ustalonej” – twierdziła sprawczyni wypadku. Świadek idąca za seniorem zapamiętała to inaczej. „Kierująca po zdarzeniu nie udzieliła pomocy starszemu panu” – zeznała J.Z. Zapamiętała jeszcze jeden szczegół. Kierująca próbowała uruchomić auto. „Pamiętam, że kierująca chciała uruchomić silnik jednak nie była w stanie, nie reagował” – zeznała.

W notatce przytomny, w karcie medycznej bez kontaktu

W policyjnej notatce z dnia wypadku napisano, że pieszy był „przytomny w trakcie badań”. Dokumentacja ze szpitala mówi co innego. „Na miejscu zdarzenia nieprzytomny” – odnotowano w karcie informacyjnej SOR. Policyjnej notatce z miejsca wypadku przeczą nawet późniejsze wyjaśnienia oskarżonej. „Pieszy nie był przytomny tylko miał zachowane czynności życiowe” – wyjaśniała Aurelia J.

– Ja też jestem lekarzem, więc od razu jak to zobaczyłam, to mówię sobie, że no przecież gdyby był przytomny, to wyłby jak zwierzę. Ja wiem, jak bolą połamane kości, wiem, jak boli rozerwany pęcherz – mówi pani Lidia.

Policjant, który został wezwany do złożenia zeznań przez prokuratora dopiero po dwóch miesiącach od wypadku, zasłaniał się niepamięcią. „Nie jestem w stanie powiedzieć czy pieszy był przytomny, czy był z nim kontakt” – zeznał Piotr A.

„Sędzia namawiał, byśmy się dogadali ze sprawczynią„

Aurelia J. nie negowała swojej winy. „Chciałabym poddać się dobrowolnie karze na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nie uchylam się od grzywny ani od obowiązku zadośćuczynienia” – mówiła w prokuraturze.

– Prokurator powiedziała, żebyśmy się dogadali, bo pani chce samoukaranie – wspomina pani Lidia. Od pełnomocnika miała usłyszeć, że prokuratura widzi „okoliczności mocno łagodzące, bo to pierwszy raz”.

„Prokurator prowadzący sprawę podczas czynności z udziałem podejrzanej wyraził zgodę na to, aby strony postępowania (pełnomocnik pokrzywdzonej i obrońca podejrzanej) porozumiały się w zakresie roszczeń finansowych. […] Stronom nie sugerowano żadnych >>okoliczności mocno łagodzących<<” – zaprzecza prok. Szozda.

Rodzina na porozumienie finansowe się nie zgodziła. – Na więzieniu nam nie zależy, bo to nic nie zmieni – mówi pani Lidia. Dla jej brata najważniejsze było, żeby kobieta nie prowadziła. – Podstawą jest, żeby ona nie wsiadła więcej za kółko, żeby zabrać jej prawo jazdy – powtarza jego słowa pani Lidia.

Pierwsza rozprawa odbyła się 30 września. – Sędzia pytał, dlaczego nie doszło do żadnego porozumienia między nami. I zarządził przerwę, żeby strony się dogadały – relacjonuje córka zabitego pieszego. Do porozumienia nie doszło.

21 października Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie (V Wydział Karny) wydał wyrok. Sędzia Marek Dalidowicz uznał Aurelię J. za winną spowodowania wypadku, w którym zginął pan Stanisław. Wymierzył jej rok pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata i trzy lata zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Zakaz to postulat rodziny. Wniosła o niego także prokuratura, która już 12 marca pisała, że „prowadzenie pojazdów przez Aurelię J. zagraża bezpieczeństwu w komunikacji”.

Sąd zobowiązał też oskarżoną do wpłat po 10 tys. zł na trzy organizacje: Fundację Zachodniopomorskie Hospicjum dla Dzieci i Dorosłych, Dom dla Matek z Małoletnimi Dziećmi i Kobiet w Ciąży oraz Fundację Małych Stópek. Według rodziny pan Stanisław wspierał je co miesiąc ze swojej emerytury, o czym dzieci dowiedziały się dopiero z przelewów, po jego śmierci.

Rodzina pana Stanisława nie zaskarżyła wyroku. Twierdzi, że przy tak prowadzonej od początku sprawie, nie wierzy, że w kolejnej instancji zapadłby sprawiedliwszy wyrok. Wystarcza jej to, że organizacje wspierane przez pana Stanisława dostaną pieniądze, a Aurelia J. do 2029 r. nie usiądzie za kierownicą.

Andrzej Łapa