Prawo
Sąd: trzeba ustąpić pieszemu stojącemu przed przejściem. Kierowca ukarany
Opublikowano
7 minut temu-
przez
luzSąd w Wąbrzeźnie ukarał kierowcę, który nie przepuścił dziecka stojącego przed „zebrą”. Wytłumaczył, że zgodnie z polskim prawem kierowca ma ustąpić także pieszemu wchodzącemu na pasy, czyli osobie zamierzającej tam wkroczyć

Po pięciu latach od zmian prawnych w Polsce, wciąż nie wszyscy kierowcy chcą pogodzić się z tym, że muszą przygotować się do ustąpienia pieszemu, który jeszcze nie postawił stopy na „zebrze”. Co gorsza, nie pogodzili się z tym nawet niektórzy biegli sądowi rekonstruujący wypadki. W niedawnej audycji Polskiego Radia Kierowców, sądowy biegły, były policjant Paweł Sadowski przekonywał, że pieszy stojący przed pasami nie ma żadnego pierwszeństwa.
Wyrok Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie jest jednym z kolejnych orzeczeń obalających te niebezpieczne przekonania.
Dziecko stało i czekało. Kierowca pojechał
Do tej sytuacji doszło 18 grudnia w Wąbrzeźnie. Policjanci w radiowozie patrolujący ulice widzieli, że przed przejściem dla pieszych stoi dziewczynka i upewnia się, czy może przejść przez pasy. W ulicę tę skręcił kierowca, który ją minął i jej nie przepuścił. Kierowcą okazał się M.N., ekonomista z wykształceniem wyższym.
Policjanci zatrzymali kierowcę i chcieli ukarać go mandatem za nieustąpienie pierwszeństwa pieszej, ale kierowca „kategorycznie odmówił jego przyjęcia”.
Sprawa trafiła do sądu, który wyrokiem nakazowym uznał winę kierującego i wymierzył mu grzywnę w kwocie 1500 zł, jednak M.N. dalej się ze swoją winą nie zgadzał i wyrok nakazowy zaskarżył.
Sąd nie miał wątpliwości – stała, ale „zamierzała przekroczyć jezdnię”
Podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym w Wąbrzeźnie kierowca nie przyznawał się do winy. Twierdził, że nie miał możliwości zauważyć dziecka, bo zasłaniał mu je idący chodnikiem mężczyzna oraz uniemożliwiało to usytuowanie przejścia bezpośrednio przed budynkiem.
M.N. próbował przekonać sąd, że gdyby piesza wchodziła na przejście, to w jego aucie uruchomiłyby się automatyczne systemy.
„Zdaniem obwinionego nie popełnił on wykroczenia, gdyż nie miał możliwości zauważenia pieszego oczekującego na przejście, a ponadto pieszy nie znajdował się na pasach i nie wiadomo czy miał zamiaru przejścia przez jezdnię” – czytamy w uzasadnieniu wyroku.
Rozpatrująca tę sprawę sędzia Natalia Dąbrowska dysponowała jednak nie tylko zeznaniami policjantów, ale i zabezpieczonym przez nich filmem z monitoringu z pobliskiego budynku oraz mapą satelitarną miejsca zdarzenia.
Sędzia nie zgodziła się z twierdzeniami obwinionego, że nic nie wskazywało na to, że stojące przed pasami dziecko nie chce na przejście wejść.
„Zapis nagrania (…) potwierdza jednoznacznie, że dziewczynka stojąca bezpośrednio przy krawędzi chodnika, przed przejściem dla pieszych, zwrócona twarzą do niego, zamierzała przekroczyć jezdnię w obrębie przejścia dla pieszych, a zatem wchodziła na przejście dla pieszych. Obwiniony nie ustąpił jej pierwszeństwa i pojechał dalej” – stwierdził sąd.
Sąd w Wąbrzeźnie – tak jak wiele innych sądów w sprawach zdarzeń z pieszymi – podtrzymał więc linię orzeczniczą dotyczącą tego, jak rozumieć „pieszego wchodzącego”. Utożsamił takiego pieszego z człowiekiem, który ma zamiar wkroczyć na pasy.
„Pieszy ma pierwszeństwo przed pojazdem nie tylko w momencie, gdy już znajduje się na przejściu dla pieszych, ale także gdy na nie wchodzi. Przez pojęcie „wchodzenia” na przejście, należy rozumieć takie zachowanie danej osoby, które zmierza do przekroczenia jezdni w obrębie danego przejścia dla pieszych” – uzasadniała sędzia Dąbrowska.
Sąd wyjaśnił też kierowcy, że jego twierdzenia o tym, że „nie zauważył” dziecka czekającego przed przejściem, działają na jego niekorzyść. Są bowiem potwierdzeniem tego, że nie zachował odpowiedniej ostrożności przed przejściem i nienależycie obserwował drogę.
„Obwiniony dodatkowo podkreślił, że równolegle do niego po prawej stronie szedł chodnikiem mężczyzna. M. P. winien zatem w takiej sytuacji tym bardziej zachować w jeszcze większym stopniu szczególną ostrożność, gdyż powinien przewidywać, że mężczyzna ów może wejść na przejście dla pieszych. Dodatkowo, skoro obwiniony skręcał w prawo i widział jedynie przeciwległą część przejścia dla pieszych, to powinien upewnić się, czy na niewidocznym dla niego fragmencie przejścia nie znajduje się pieszy oczekujący na wejście na przejście i winien w takiej sytuacji zwolnić lub zatrzymać się. Nieustąpienie pierwszeństwa pieszemu wchodzącemu na przejście dla pieszych nie wynikło zatem z przyczyn niezależnych od obwinionego, lecz było następstwem zwykłej nieuwagi. Niewątpliwie obwiniony popełnił wykroczenie z art. 86b § 1 pkt 1 kw, gdyż wbrew obowiązkowi nie zatrzymał się celem umożliwienia pieszemu przekroczenia jezdni. Twierdzenia obwinionego w ocenie Sądu działają de facto na jego niekorzyść i jedynie potwierdzają to, że dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu” – czytamy w uzasadnieniu wyroku.
Z tego orzeczenia kierowcy powinni zrozumieć, że pieszy podchodzący do pasów z zamiarem ich przekroczenia, albo zatrzymujący się, by mieć pewność, że kierowca dochowa swoich powinności, są pieszymi wchodzącymi na przejście, którym muszą ustąpić pierwszeństwa.
Choć kierowca był poprzednio tylko raz ukarany za wcześniejsze wykroczenie na drodze, sąd wskazał, że to jest okoliczność obciążająca, którą bierze pod uwagę przy wymierzaniu kary.
M.N. został skazany na grzywnę w kwocie 1500 zł. Zwolnił kierowcę od opłaty za koszty sądowe i obciążył nimi Skarb Państwa, czyli podatników „z uwagi na trudną sytuację majątkową” podsądnego.
Łukasz Zboralski



